Tweekoloms lay-out met header. Deze lay-out vult altijd het hele venster van de browser, zowel in de hoogte als in de breedte. Bij voldoende inhoud kan de de rechterkolom worden gescrold.
Staat altijd bovenaan het venster van de browser, scrolt niet mee. Hoogte afhankelijk van lettergrootte. Automatisch even breed als het venster van de browser.
Staat altijd aan de linkerkant van het venster van de browser, scrolt niet mee. Breedte past zich aan lettergrootte aan. De hoogte past zich automatisch aan het venster van de browser aan: de kolom vult altijd de ruimte tussen header en onderkant van het venster van de browser. Geschikt voor bijvoorbeeld links, knoppen of 'n menu.
Alles op deze site kan vrij worden gebruikt. Je gebruikt het wel op eigen risico: als er ergens fouten in zitten, ben ik daar niet verantwoordelijk voor en ook niet voor eventueel daardoor aangerichte schade in welke vorm dan ook. Een link naar http://www.css-voorbeelden.nl is niet verplicht, maar wordt wel gewaardeerd.
Staat altijd op dezelfde positie aan de rechterkant van het venster van de browser. De hoogte past zich automatisch aan het venster van de browser aan: de kolom vult altijd de ruimte tussen header en onderkant van het venster van de browser. Bij voldoende inhoud verschijnt een verticale scrollbar, waarmee de inhoud van de rechterkolom gescrold kan worden.
De breedte past zich automatisch aan het venster van de browser aan, de ruimte tussen linkerkolom en rechterkant van het venster van de browser wordt volledig gevuld.
Deze kolom is bedoeld voor de echte inhoud van de pagina.
Deze lay-out vult altijd het hele venster van de browser, ongeacht de grootte van het venster. Dat kan dus op brede schermen heel erg lange regels opleveren, die daardoor lastig te lezen kunnen zijn.
Toen ik deze lay-out maakte, had je nauwelijks nog brede schermen. Inmiddels is een breed scherm bepaald geen uitzondering meer en kunnen die lange regels dus echt een probleem worden. Hoewel de meeste mensen met een breed scherm nog steeds het venster van de browser niet over de volledige breedte van hun scherm zullen openen, omdat heel veel sites dan echt heel erg breed gaan worden.
Eigenlijk moet je van het begin af aan rekening houden met dit soort dingen, wat hier dus niet het geval is. Een simpele provisorische manier om de breedte te beperken is de volgende:
Zet de inhoud van div#links en div#rechts in een extra div, en geef aan beide een max-width.
Zet de inhoud van de header in een extra div, en geef daar een max-width aan. Deze max-width moet even groot zijn als de max-width van div#links en div#rechts samen.
Links in deze uitleg, vooral links naar andere sites, kunnen verouderd zijn. Op de pagina met links vind je steeds de meest recente links.
Alles op deze site is gemaakt op een systeem met Linux. Daarbij is vooral gebruik gemaakt van Quanta Plus, GIMP en Firefox met extensies. De pdf-bestanden zijn gemaakt met LibreOffice.
Iets gevonden waar je wat aan hebt? Mooi. Als je je waardering wilt uiten, maak dan een donatie over aan War Child Nederland, een organisatie die kinderen uit oorlogsgebieden helpt hun trauma's te verwerken. Of - nog beter - wordt donateur:
Het is onmogelijk om met alleen html en css te weten hoe breed en hoog het venster van de browser is. Er is 'n aantal maten schermen en daarbij komt nog dat sommige mensen de geschiedenis open hebben staan, of toolbars hebben, of juist het hele scherm gebruiken, of...
Dit is een van de dingen waar veel mensen ook heel erg aan moeten wennen: anders dan bij papieren drukwerk, werk je bij websites heel vaak met relatieve maten. Je zet iets niet neer met 'n marge van 2 cm aan de linkerkant, maar ten opzichte van het midden van het venster van de browser, en de marge past zich daarbij aan.
En je hebt veel minder controle dan bij drukwerk. Een krantenlezer kan nou eenmaal niet de letters fysiek vergroten, een bezoeker van een website kan dat wel. In Internet Explorer 7 en Firefox 3, en ongetwijfeld straks in alle browsers, kun je zelfs kiezen tussen het vergroten van álles, of het vergroten van alleen maar de tekst.
Gelukkig zijn er toch mogelijkheden om elementen op 'n bepaalde plaats neer te zetten, zonder dat je daarvoor dingen als breedte, hoogte en lettergrootte moet weten.
Het vullen van het venster van de browser is relatief makkelijk. Ik geef gewoon opdracht om alles van rechts tot links en van boven tot onder te vullen, ongeacht de grootte van het venster. Daar zitten nog wel wat haken en ogen aan. Zo mag er bijvoorbeeld maar één deel van de pagina worden gescrold, dus alleen dat deel krijgt 'n scrollbar. Wat gebeurt er nu als er zo weinig inhoud is, dat er geen scrollbar is? En hoe krijg ik bij weinig inhoud toch de achtergrond van de linkerkolom tot onderaan het venster? Maar het basis-idee is relatief simpel.
De header zet ik bovenaan het venster met position: fixed;. Dit zorgt ervoor dat een element - in dit geval de header - vast komt te staan ten opzichte van het venster van de browser. Het blijft altijd op dezelfde positie staan, ook als ik ga scrollen. De elementen die worden gescrold verdwijnen gewoon onder de header.
De linkerkolom zet ik gewoon tegen de linkerkant van het venster van de browser. Ik zet deze kolom ook vast met position: fixed;, zodat deze ook niet meescrolt. Verticaal zet ik hem tussen header en onderkant van het venster van de browser. Er zijn nog wel wat kleine dingetjes extra voor nodig, maar dat staat allemaal uitgebreid bij de beschrijving van de code. Dit is het basisprincipe.
div#content heeft de volle breedte van de pagina en staat dus ook achter de linkerkolom. Met position: fixed; wordt hij vast op het scherm gezet, zodat hij niet beweegt bij scrollen.
Verticaal wordt hij klem gezet tussen de header en de onderkant van het venster van de browser.
div#rechts, de rechterkolom, is eigenlijk helemaal geen kolom, maar gewoon 'n div die ik rechts van de rechterkolom neerzet, zodat de inhoud pas begint naast de linkerkolom. Deze div is absoluut gepositioneerd en vult de volle hoogte van div#content. Als ik nu overflow op auto zet, ontstaat bij voldoende inhoud een scrollbar waarmee deze div gescrold kan worden, terwijl de rest van de pagina keurig blijft staan.
De linkerkolom staat in de html voor div#content en niet daarbinnen, omdat de linkerkolom bij zoomen in Internet Explorer 7 anders niet van grootte blijkt te veranderen. Dat is ook de reden dat div#content de volle breedte van de pagina heeft: eerst stond de linkerkolom er ook in. En 't werkt, dus waarom zou ik 't veranderen.
Dit is 'n fantastisch mooi verhaal, maar er zit een klein probleempje aan vast: Internet Explorer 6 kent position: fixed; niet. Je kunt wel 'n soort fixed simuleren, en dat heb ik ook gedaan, maar daar zitten wel wat haken en ogen aan. De uitgebreide uitleg staat bij de code, maar het komt erop neer dat position: absolute; op dezelfde manier gaat werken als position: fixed; bij alle andere browsers.
Bij Internet Explorer 6 scrolt de hele div#content, niet alleen div#rechts. Voor het oog lijkt dat anders, omdat bijvoorbeeld de header is vastgezet. Maar als je het kleurtje bij de header even weghaalt, zie je dat de inhoud van de rechterkolom vrolijk onder de header doorschuift.
Dat de inhoud onder de header doorschuift komt omdat div#content bovenaan het venster van de browser is gezet, anders dan bij alle andere browsers.
De scrollbar hoort bij Internet Explorer 6 dan ook bij de div#content, niet alleen bij de rechterkolom. En omdat div#content de volle hoogte van het venster van de browser vult, staat de scrollbar ook naast de header. Hierdoor kan een kier rechts van de header ontstaan als er te weinig inhoud is voor een scrollbar. Zie verder bij Bekende problemen.
In tegenstelling tot de vorige versie is deze lay-out gericht op de nieuwere browsers. Alle idiotigheden die Internet Explorer 6 nodig heeft staan in een aparte style. Als het bij Internet Explorer 6 te ingewikkeld wordt door alle stommiteiten en fouten van die browser, zou je kunnen overwegen om voor Internet Explorer 6 gewoon de header en linkerkolom mee te laten scrollen. Dan ben je van al 't gedoe af, het wordt veel simpeler en ook mensen met Internet Explorer 6 kunnen nog steeds alles zien, alleen scrolt de hele pagina mee. En omdat steeds minder mensen dat ongeluksprogramma gebruiken...
Op m'n eigen site ben ik er toe over gegaan om bepaalde dingen gewoon niet meer te laten werken in Internet Explorer 6, met 'n melding op die pagina dat niet alles werkt in die browser.
Waarom ik deze lay-out zo uitgebreid heb veranderd, ondanks de nadelen voor Internet Explorer 6, kun je verder lezen bij Wijzigingen.
De code die te maken heeft met de basis van dit voorbeeld is rood gekleurd. Alle voor dit voorbeeld niet-essentiële code is bruin.
Deze uitleg hoort bij het voorbeeld dat in de download zit. Het voorbeeld uit de download verschilt iets van het voorbeeld hier op de site. In de download ontbreken bijvoorbeeld de witte vlakken met de links. Ook in de kopregels zit vaak wat verschil. Daarnaast kunnen er nog andere (meestal kleine) verschillen zijn.
Als je deze uitleg leest naast de broncode van het voorbeeld op de site, kan het dus bijvoorbeeld zijn dat 'n h1 uit de css bij 'n <h2> uit de html hoort. Maar het gaat niet om hele grote, fundamentele afwijkingen.
Als je dit lastig vindt, downloadt dan de hele handel (ga terug naar het voorbeeld en kies daar voor downloaden). In de download zit 'n voorbeeld dat wel naadloos aansluit op de uitleg in de download.
<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Strict//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" xml:lang="nl" lang="nl">
Een document moet met een doctype beginnen om weergaveverschillen tussen browsers te voorkomen. Zonder doctype is de kans op verschillende (en soms volkomen verkeerde) weergave tussen verschillende browsers heel erg groot.
Geldige doctypes vind je op www.w3.org/QA/2002/04/valid-dtd-list.html.
Gebruik het volledige doctype, inclusief de url, anders werkt het niet goed.
De toevoeging achter <html hierboven hoort bij het gekozen doctype.
<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8" />
Zorgt dat de browser letters met accenten en dergelijke goed kan weergeven. Als je als doctype html hebt gekozen, moet je niet eindigen op />, maar op > (dit geldt voor alles in de head wat eindigt op />).
utf-8 is de beste charset (tekenset), omdat deze alle talen van de wereld (en nog heel veel andere extra tekens) bestrijkt, maar toch niet meer ruimte inneemt voor de code dan nodig is. Als je utf-8 gebruikt, hoef je veel minder entiteiten (ä en dergelijke) te gebruiken, maar kun je bijvoorbeeld gewoon ä gebruiken.
Deze regel moet zo hoog mogelijk komen te staan, als eerste regel binnen de head, omdat hij anders door sommige browsers niet wordt gelezen.
<link rel="stylesheet" type="text/css" href="../../css/naam-van-stylesheet.css" />
<!--Instellingen voor Internet Explorer -->
<!--[if IE]>
<link rel="stylesheet" type="text/css" href="../../css/naam-van-ie-stylesheet.css">
<![endif]-->
Dit stukje code heeft in dit voorbeeldbestand geen enkel nut. Normaal genomen is het een verwijzing naar een extern stylesheet, waarin de style staat. In dit voorbeeld verwijst de href naar een niet bestaand bestand.
De bedoeling is dat je bovenstaande regels aanpast voor je eigen bestand. De hele style, die onder deze regels in de <head> staat, wordt dan in het externe bestand geplaatst waar de href naar verwijst. In dat bestand komt de style precies zo te staan zoals die nu in de <head> staat. Het bestand moet eindigen op .css.
Voordeel van een externe stylesheet is onder andere, dat deze geldig is voor alle pagina's waaraan deze is gelinkt. 'n Verandering in de lay-out hoef je dan maar op één enkele centrale plek te aan te brengen.
In die externe stylesheet zet je alles wat in dit voorbeeld tussen <style type="text/css"> en </style> staat (zonder deze begin- en eindregel).
De bovenste regel is voor de algemene stylesheet, geldig voor alle browsers. Dit is gewoon 'n link die naar 'n bestand elders verwijst, waar de css in staat. Op de plaats van "../../css/naam-van-stylesheet.css" moet je pad naar en naam van jouw stylesheet invullen.
Het eigenaardige stukje code daaronder heet een 'conditional comment' en wordt door alle browsers gezien als commentaar, omdat het tussen <!-- en --> staat. Maar Internet Explorer herkent het, door de extra toevoegingen, als speciaal voor Internet Explorer bedoeld en zal het dus uitvoeren. Het is veiliger dan een zogenaamde 'hack', waarbij vaak gebruik wordt gemaakt van 'n fout (bug) in de browser. Dit is opzettelijk aangebracht door Microsoft en zal dus blijven bestaan, terwijl 'n bug gerepareerd kan worden. Op deze manier kun je 'n stylesheet alleen voor Internet Explorer opnemen.
Dit stukje geldt voor alle versies van Internet Explorer, maar je kunt het ook per versie aangeven.
De link verwijst naar een aparte stylesheet voor Internet Explorer, waarin je css speciaal voor die browser zet. Op de plaats van "../../css-naam-van-ie-stylesheet.css" moet je pad naar en naam van je stylesheet voor Internet Explorer invullen.
De link naar het aparte stylesheet voor Internet Explorer moet ná de link naar het algemene stylesheet komen, omdat de opdrachten voor Internet Explorer dan over die uit het algemene stylesheet heen gaan.
<style type="text/css">
Voor de duidelijkheid staat de style hier in het bestand zelf, maar het is beter deze in een apart stylesheet te zetten, zoals hierboven beschreven. In die stylesheet komt alles wat tussen bovenstaande regel en </style> staat.
Technisch gezien is er geen enkel bezwaar om het in die stylesheet te zetten met dezelfde vreselijke lay-out als die ik in dit voorbeeld gebruik. Maar als je dat doet, garandeer ik je hele grote problemen omdat het volstrekt onoverzichtelijk is. Ik gebruik alleen deze lay-out omdat het anders veel te veel regels worden.
Voorbeeld van 'n goede lay-out in je css:
div#header-buiten
{
position: absolute;
right: 16px;
width: 100%;
height: 120px;
background: yellow;
}
div#header-binnen
{
margin-left: 16px;
height: 120px;
text-align: center;
}
body
margin: 0; padding: 0;
Slim om te doen, is soms wat afwijkend in verschillende browsers.
font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;
Lettersoort. Als er geen Arial is, wordt gezocht naar Helvetica. Als dat er ook niet is in ieder geval 'n lettersoort zonder schreef (dwarsstreepjes).
font-size: 110%;
Iets groter dan standaard. 't Zal de leeftijd zijn, maar ik vind de standaardgrootte wat te klein.
Ik gebruik hier % als eenheid, en voor alle andere lettergroottes gebruik ik em. Dat komt door Internet Explorer. Als ik als maateenheid iets als px neem, kunnen gebruikers van Internet Explorer de lettergrootte niet veranderen.
Maar als ik overal em neem als maateenheid, wat dan voor de hand zou liggen, kom ik in de problemen met versies van Internet Explorer ouder dan versie 8. De stappen van de verkleining of vergroting zijn in die browsers zo groot, dat 't gelijk onleesbaar klein of absurd groot is.
Als je nou echter bij body geen em gebruikt (font-size: 1.1em; zou hetzelfde moeten zijn als font-size: 110%;), dan is de lettergrootte in Internet Explorer te veranderen, en in oudere versies dan versie 8 zijn de tussenstappen teruggebracht tot normale grootte.
Dit werkt ook als je als lettergrootte 100% invult. Dat heeft geen enkele invloed op de lettergrootte, behalve dus dat de tussenstappen in oudere versies nu normaal werken.
In Internet Explorer 8 is deze bug eindelijk gerepareerd. Aangezien we waarschijnlijk nog vele jaren met oudere versies dan Internet Explorer 8 zitten opgescheept, zal deze truc ook nog jaren moeten worden toegepast.
color: black;
Zwarte letter.
h1
'n <h1> wordt gebruikt om de belangrijkste titel van de pagina weer te geven. Belangrijk voor zoekmachines en mensen die speciale programma's zoals spraakbrowsers gebruiken. Ik gebruik de <h1> om die reden, en het uiterlijk verander ik vervolgens met css. Want het uiterlijk maakt niets uit voor wat het is: het blijft 'n <h1>, al zou ik 'm groen en geel verven en 1 px klein maken.
margin: 0.5em 0 0;
Deze drie waarden worden gelezen als boven - rechts - onder. En omdat links niet is ingevuld, wordt daar automatisch de waarde van rechts voor genomen, dus hier staat eigenlijk 0.5em 0 0 0. Gewoon de <h1> even wat fatsoenlijk neerzetten. 'n <h1> heeft van zichzelf standaardmarges aan boven- en onderkant, maar die bevallen me hier niet.
font-size: 1.8em;
Iets kleiner dan de standaardmaat voor 'n <h1>. Ik gebruik em als eenheid zodat ook gebruikers van Internet Explorer de lettergrootte kunnen veranderen.
h2
Headers van iets minder belang.
font-size: 1.2em;
Iets kleinere letter dan standaard is bij een <h2>. Ik gebruik em als eenheid zodat ook gebruikers van Internet Explorer de lettergrootte kunnen veranderen.
.tussenkop
Alles met 'n class="tussenkop".
Op 'n paar plaatsen wil ik 'n kopje gebruiken, maar dat is alleen maar voor de lay-out. Het heeft geen enkele functie voor de structuur van de pagina. Daarom gebruik ik geen <h>, maar 'n span. Ik kan 't er dan uit laten zien als 'n kopje, zonder dat 'n zoekmachine of 'n spraakbrowser er verder op let.
font-weight: bold;
Vette letter.
font-size: 1.2em;
Iets grotere letter dan normaal. Ik gebruik em als eenheid zodat ook gebruikers van Internet Explorer de lettergrootte kunnen veranderen.
div#header
De div met id="header". Dit zal je verbazen: de header. Het gele blok bovenaan.
position: fixed;
Dit zet een element vast ten opzichte van het venster van de browser. Bij scrollen zal het gewoon stil blijven staan en niet mee bewegen. Ik hoef geen top op te geven, omdat het het eerste element is en dus gewoon bovenaan komt te staan.
height: 8.5em;
Hoogte van de header. Ik neem em als maateenheid, zodat de hoogte meegroeit met de lettergrootte. Daardoor zal er minder snel inhoud uit de header verloren gaan omdat het niet meer past. Bij heel sterke vergrotingen gebeurt dat natuurlijk toch nog, maar je kunt natuurlijk ook met 'n hamer je monitor kapot slaan. Ik bedoel: elke lay-out is te slopen als je echt je best doet.
width: 100%;
Een 'normale' div heeft van zichzelf de maximale breedte. Maar niet als position: fixed; is gebruikt. Om de volle breedte van het venster van de browser te laten vullen geef ik dus 'n breedte van 100% op.
color: black;
Hoewel dit de standaardkleur is, geef ik de kleur toch op. Hieronder geef ik een achtergrondkleur op. Sommige mensen hebben zelf de kleur en/of achtergrondkleur veranderd, bijvoorbeeld omdat ze slecht kleuren kunnen onderscheiden. Als ik nu de achtergrondkleur verander, maar niet de tekstkleur, loop ik het risico dat tekstkleur en achtergrondkleur te veel op elkaar gaan lijken.
Door beide op te geven, weet ik redelijk zeker dat achtergrond- en tekstkleur genoeg van elkaar blijven verschillen. Als de gebruiker !important heeft gebruikt, is er nog niets aan de hand, want dan veranderen achtergrond- en tekstkleur geen van beide.
background: yellow;
Om de header goed zichtbaar te maken.
text-align: center;
Tekst in het midden zetten.
div#header h2
Alle <h2>'s in de div met id="header".
margin: 0;
Van zichzelf heeft een <h2> een marge aan boven- en onderkant. Dat wil ik hier niet, dan wordt de header te vol.
div#header p
Alle paragrafen in de div met id="header".
margin-top: 0;
Van zichzelf heeft een paragraaf een marge aan boven- en onderkant. Die aan de bovenkant haal ik weg, anders wordt de header te vol.
div#links
De div met id="links": de linkerkolom, het groene blok.
position: fixed;
Dit zet een element vast ten opzichte van het venster van de browser. Bij scrollen zal het gewoon stil blijven staan en niet mee bewegen.
top: 8.5em;
De header is 8.5 em hoog, zet het hier tegenaan. Bij 'n andere lettergrootte verandert em mee, dus ook de hoogte van de header. Door hier ook em te gebruiken blijft de linkerkolom altijd tegen de header aan staan, ongeacht de lettergrootte.
bottom: 0;
Van zichzelf wordt 'n div niet hoger dan nodig is voor de inhoud, dus de achtergrondkleur komt ook niet lager dan de inhoud. Door de div tot de onderkant door te laten lopen, loopt ook de achtergrondkleur door tot de onderkant.
width: 12em;
Breedte van de linkerkolom. Ik gebruik em als eenheid, zodat bij 'n andere lettergrootte de breedte mee verandert. Daardoor zal er minder snel inhoud uit de linkerkolom verloren gaan bij 'n grotere lettergrootte.
border: black solid 1px;
Gewoon 'n randje, voor 't mooie.
border-bottom: 0;
Maar wispelturig als ik ben, vind ik dat randje dus weer niet mooi aan de onderkant...
color: black;
Hoewel dit de standaardkleur is, geef ik de kleur toch op. Hieronder geef ik een achtergrondkleur op. Sommige mensen hebben zelf de kleur en/of achtergrondkleur veranderd, bijvoorbeeld omdat ze slecht kleuren kunnen onderscheiden. Als ik nu de achtergrondkleur verander, maar niet de tekstkleur, loop ik het risico dat tekstkleur en achtergrondkleur te veel op elkaar gaan lijken.
Door beide op te geven, weet ik redelijk zeker dat achtergrond- en tekstkleur genoeg van elkaar blijven verschillen. Als de gebruiker !important heeft gebruikt, is er nog niets aan de hand, want dan veranderen achtergrond- en tekstkleur geen van beide.
background: #0f0;
Min of meer groen. Om de linkerkolom goed zichtbaar te maken.
z-index: 40;
Omdat in de html hierna div#content deels op dezelfde plek wordt neergezet, zou deze over div#links heen komen te staan, waardoor de inhoud daarvan niet meer zichtbaar is. En dan beginnen allerlei figuren weer te brullen van "censuur" en zo. Met 'n hogere z-index voorkom ik al die ellende: alles is keurig zichtbaar.
div#links h2
Alle <h2>'s binnen de div met id="links".
text-align: center;
Tekst in het midden zetten.
div#links p
Alle paragrafen binnen de div met id="links": de linkerkolom.
padding: 0 5px;
Deze twee waarden worden gelezen als boven - rechts . En omdat onder en links niet zijn ingevuld, worden daar automatisch de waarden van boven en rechts voor genomen, dus hier staat eigenlijk 0 5px 0 5px. Gewoon de tekst even wat fatsoenlijk neerzetten.
div#content
De div met id="content". Dit is de div waarin de echte inhoud van de pagina komt te staan.
position: fixed;
Dit zet een element vast ten opzichte van het venster van de browser. Bij scrollen zal het gewoon stil blijven staan en niet mee bewegen.
top: 8.5em;
De header is 8.5 em hoog, zet het hier tegenaan. Bij 'n andere lettergrootte verandert em mee, dus ook de hoogte van de header. Door hier ook em te gebruiken blijft de content altijd tegen de header aan staan, ongeacht de lettergrootte.
bottom: 0;
Van zichzelf wordt 'n div niet hoger dan nodig is voor de inhoud. En omdat ik position: fixed; heb gebruikt, ontstaat er geen scrollbar als de inhoud te hoog is voor het venster van de browser, maar wordt 'n teveel aan inhoud trouwhartig ónder het venster neergezet. En dat leest wat lastig.
De div kan dus heel laag of heel hoog worden, afhankelijk van de hoeveelheid inhoud. De achtergrondkleur vult alleen maar de div. Door de div tot de onderkant door te laten lopen, niet meer en niet minder, loopt ook de achtergrondkleur door tot de onderkant.
width: 100%;
Een 'normale' div heeft van zichzelf de maximale breedte. Maar niet als position: fixed; is gebruikt. Binnen deze div staat weliswaar div#rechts, waarin de hele inhoud van de rechterkolom staat, maar deze heeft 'n absolute positie. En dat betekent weer dat die geen invloed heeft op de breedte van div#content. Dus geef ik hier opdracht om gewoon de volle breedte van het venster van de browser te gebruiken.
border-top: black solid 1px;
Randje tussen header en rest van de pagina.
color: black;
Hoewel dit de standaardkleur is, geef ik de kleur toch op. Hieronder geef ik een achtergrondkleur op. Sommige mensen hebben zelf de kleur en/of achtergrondkleur veranderd, bijvoorbeeld omdat ze slecht kleuren kunnen onderscheiden. Als ik nu de achtergrondkleur verander, maar niet de tekstkleur, loop ik het risico dat tekstkleur en achtergrondkleur te veel op elkaar gaan lijken.
Door beide op te geven, weet ik redelijk zeker dat achtergrond- en tekstkleur genoeg van elkaar blijven verschillen. Als de gebruiker !important heeft gebruikt, is er nog niets aan de hand, want dan veranderen achtergrond- en tekstkleur geen van beide.
background: orange;
Om de div duidelijk zichtbaar te maken en omdat oranje zo prachtig combineert met groen. Ik zet die kleur hier neer en niet bij div#rechts, de rechterkolom, omdat hij dan doorloopt tot aan de onderkant. Dat kan ik bij de rechterkolom ook wel voor elkaar krijgen, denk ik, maar waarom zou je 't moeilijk doen als deze div toch al tot onderaan doorloopt.
div#rechts
De div met id="rechts": de rechterkolom waarin de echte inhoud van de pagina staat.
position: absolute;
Ik positioneer de div met de echte inhoud van de pagina absoluut, zodat ik hem precies neer kan zetten waar ik wil. Dit geeft ook de mogelijkheid om te zorgen dat er 'n scrollbar verschijnt bij voldoende inhoud.
De eerste ouder-div met 'n positie is div#content. Er wordt dus gepositioneerd ten opzichte van div#content.
top: 0;
Omdat div#content al op de goede plaats staat, kan deze div ook op die plaats worden neergezet. Ik moet wel 'n positie opgeven aan de bovenkant, omdat er anders geen scrollbar verschijnt. Als ik alleen aan de onderkant 'n positie opgeef, wordt de hele handel gewoon met de onderkant onderaan het venster van de browser neergezet, en komt de bovenkant dus ver boven het venster van de browser uit. Zonder scrollbar.
right: 0;
div#content staat al helemaal tot aan de rechterkant van het venster van de browser, dus ik kan hier volstaan met het 'na-apen' van deze positie aan de rechterkant.
bottom: 0;
Omdat hierboven top: 0; staat, staat deze div dus 'klem'. Bij voldoende inhoud kan ik nu 'n scrollbar laten verschijnen.
left: 13em;
Hèhè, 't heeft even geduurd, maar eindelijk bedenkt deze div 'n eigen instelling die hij niet gewoon klakkeloos imiteert van z'n ouder-div. De linkerkolom is 12 em breed. Als ik nu de rechterkolom op 13 em vanaf links laat beginnen (div#content loopt wel helemaal tot aan de linkerkant van het venster van de browser), dan komt de rechterkolom náást de linkerkolom te staan en heb ik gelijk 'n marge van 1 em.
Eigenlijk hebben deze twee kolommen dus helemaal niets met elkaar te maken, maar voor het oog lijken het gewoon twee kolommen, dus iedereen tevreden. Hoop ik.
padding: 0 20px;
Omdat er alleen waarden voor boven en rechts zijn ingevuld, worden voor onder en links de zelfde waarden genomen. Dit wordt dus gelezen als 0 20px 0 20px in de volgorde boven - rechts - onder - links. Boven en onder geen padding, links en rechts 20 px afstand tussen inhoud en buitenkant van de div.
overflow: auto;
Bij voldoende inhoud zal een scrollbar verschijnen, zodat de inhoud van div#rechts, en dus de inhoud van de rechterkolom, gescrold kan worden. Terwijl de rest van de pagina gewoon stil blijft staan.
Omdat de scrollbar altijd onder de header staat, is er geen probleem als er te weinig inhoud is voor 'n scrollbar. Behalve bij Internet Explorer 6, zie daarvoor bij Bekende problemen.
div#rechts p
Alle paragrafen binnen de div met id="rechts": de rechterkolom.
text-indent: 20px;
Laat de eerste regel van elke paragraaf 20 px inspringen.
<!--[if IE 6]>
<style type="text/css">
html {overflow: hidden;}
body {height: 100%; overflow: auto;}
div#header {position: absolute; right: 17px; z-index: 60; border-bottom: black solid 1px;}
div#links {position: absolute; height: 100%; padding-top: 20px;}
div#content {position: absolute; top: 0; height: 100%; overflow: auto;}
div#rechts {position: static; padding: 8.5em 20px 0 13em;}
</style>
<![endif]-->
Dit eigenaardige stukje code heet een 'conditional comment' en wordt door alle browsers gezien als commentaar, omdat het tussen <!-- en --> staat. Maar Internet Explorer herkent het, door de extra toevoegingen, als speciaal voor Internet Explorer bedoeld en zal het dus uitvoeren. Het is veiliger dan een zogenaamde 'hack', waarbij vaak gebruik wordt gemaakt van 'n fout (bug) in de browser. Dit is opzettelijk aangebracht door Microsoft en zal dus blijven bestaan, terwijl 'n bug gerepareerd kan worden.
De style voor Internet Explorer moet ná de normale komen, omdat de opdrachten voor Internet Explorer dan over de normale heen gaan.
Dit stukje geldt voor Internet Explorer 6, maar je kunt het ook voor andere versies aangeven.
In plaats van de style kun je ook 'n normale link naar 'n extern css-bestand aanbrengen:
<!--[if IE 6]>
<link rel="stylesheet" type="text/css" href="../../css/naam-van-ie-stylesheet.css">
<![endif]-->
Op de plaats van "../../css/naam-van-ie-stylesheet.css" vul je pad naar en naam van jouw stylesheet voor Internet Explorer 6 in. De css voor Internet Explorer 6 komt dan apart in die stylesheet te staan, zodat het de andere browsers niet stoort.
Het is belangrijk dat de spaties in <!--[if IE 6]> en <![endif]--> precies zo worden overgenomen zoals ze hier staan.
html {overflow: hidden;}
body {height: 100%; overflow: auto;}
Internet Explorer 6 kent geen position: fixed;. Deze combinatie zorgt ervoor dat Internet Explorer 6 position: absolute; behandelt alsof het om fixed gaat.
Als je 'n externe stylesheet gebruikt, loop je tegen 'n apart probleem aan bij html. Als je zonder meer html {overflow: hidden;} in je stylesheet zet, geldt dit voor élke pagina van je site. Terwijl het vrijwel zeker is dat er ook pagina's zullen zijn waar deze instelling niet moet worden gebruikt.
Normaal genomen is dit geen probleem, omdat je bijvoorbeeld de body 'n id kunt geven. Maar <html valt buiten de body. Om dit op te lossen kun je op de pagina's waar html {overflow: hidden;} moet worden gebruikt html 'n id geven, bijvoorbeeld "ie-overflow-hidden". In je html wordt de regel dan iets als <html id="ie-overflow-hidden" xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" xml:lang="nl" lang="nl">. De precieze regel hangt af van het doctype wat je gebruikt.
In de stylesheet gebruik je dan gewoon html#ie-overflow-hidden {...}. Nu is dit alleen geldig voor de pagina's die bij html de juiste id hebben staan.
div#header
De div met id="header": de header.
position: absolute;
Omdat Internet Explorer 6 position: fixed; niet kent, moet dit worden veranderd in 'n absolute positie. Samen met de instellingen hierboven blijft de header dan toch stilstaan bij scrollen.
right: 17px;
Bij Internet Explorer 6 hoort de scrollbar bij div#content. En bij Internet Explorer 6 staat div#content helemaal bovenaan het venster van de browser, anders dan bij alle andere browsers. Dus de scrollbar van div#content staat ook naast de header. Om te voorkomen dat de header over de scrollbar heen komt te staan, maken we de header iets smaller. 17 px is ongeveer de breedte van de scrollbar.
z-index: 60;
In Internet Explorer 6 staat div#content helemaal bovenaan het venster van de browser. En omdat het in de html na de header komt, zou je de header niet zien. Door de header een hogere z-index te geven, komt de header boven div#content te staan.
border-bottom: black solid 1px;
Randje aan de onderkant van de header. Omdat de divs anders staan dan bij de andere browsers, moet ik de randjes ook op andere plaatsen zetten.
div#links
De div met id="links": de linkerkolom.
position: absolute;
Omdat Internet Explorer 6 position: fixed; niet kent, moet dit worden veranderd in 'n absolute positie. Samen met de instellingen hierboven bij body en html blijft de linkerkolom dan toch stilstaan bij scrollen.
height: 100%;
Nodig omdat de achtergrondkleur anders alleen maar achter de tekst staat en niet tot aan de onderkant van het venster van de browser.
padding-top: 20px;
Om de header in de linkerkolom even hoog te zetten als die in de rechterkolom.
div#content
De div met id="content". Deze div staat in Internet Explorer 6 achter het hele venster van de browser, achter de hele pagina.
position: absolute;
In combinatie met de instellingen hierboven bij html en body werkt dit bij Internet Explorer 6 hetzelfde als position: fixed; bij alle andere browsers. Dat wil zeggen: ongeveer, anders zouden alle andere veranderingen niet nodig zijn...
top: 0;
Bij de 'gewone' css is top op 8.5 em gezet. Dat kan niet bij Internet Explorer 6, want die heeft 'n hoogte van 100 % nodig om 'n scrollbar te kunnen krijgen. En als ik 'n hoogte van 100 % geef plus 8.5 em afstand aan de bovenkant, kom ik aan de onderkant dus 8.5 em onder het venster van de browser uit. En dat is alleen nuttig voor mensen die van 'n film met 'n volledig open einde houden, of voor schrijvers die geen eind voor hun verhaal kunnen verzinnen.
Dit is ook de reden dat in Internet Explorer 6 meer dan 1 venster wordt gescrold bij PgUp, PgDn, spatiebalk en klikken in de scrollbalk: de verplaatsing wordt genomen vanaf de bovenkant van het browservenster, want daar begint deze div. Dat er aan de bovenkant 'n header overheen staat, daar heeft de computer geen boodschap aan. Als je de header even doorzichtig maakt, zie je dat het scrollen ten opzichte van de bovenkant van het venster van de browser wel goed gebeurt.
height: 100%;
De combinatie van 'n absolute positie met 'n hoogte van 100 % zorgt dat er - bij voldoende inhoud - 'n scrollbar kan verschijnen, omdat de div 'klem staat' tussen boven- en onderkant van het venster van de browser.
overflow: auto;
Bij voldoende inhoud zal een verticale scrollbar verschijnen, zodat er gescrold kan worden. De hele div#content scrolt, maar omdat de header en de linkerkolom vast zijn gezet, zie je dat niet. Als je de achtergrondkleur bij de header even weghaalt, zie je dat de inhoud van de rechterkolom inderdaad onder de header doorloopt bij scrollen. (Dit is dus alleen bij Internet Explorer 6 zo, bij alle andere browsers staat div#content echt beneden de header.)
div#rechts
De div met id="rechts": de rechterkolom waarin de echte inhoud van de pagina staat.
position: static;
In de 'gewone' css is deze div absoluut gepositioneerd, maar dat komt hier niet goed uit, omdat het dan nogal lastig is hem goed neer te zetten. 't Kan waarschijnlijk wel, maar dit is veel simpeler.
padding: 8.5em 20px 0 13em;
Dit wordt gelezen in de volgorde boven - rechts - onder - links.
Boven: de header is 8.5 em hoog. div#rechts staat binnen div#content, en die staat bovenaan het venster van de browser, dus dat gaat mis. Met deze padding zorg ik dat de inhoud van div#rechts onder de header staat. Ik gebruik em als eenheid, net als bij de hoogte van de header, zodat de afstand mee verandert met de lettergrootte.
Rechts: kleine afstand tussen rand van de div en inhoud.
Onder: geen padding. Bij te weinig inhoud is er geen scrollbar en ontstaat er een kier rechts van de header. Door hier dan een padding te geven, kun je zorgen dat er altijd een scrollbar is, en dus geen kier.
De linkerkolom is 12 em breed. Door links een padding van 13 em te geven, komt de rechterkolom naast de linkerkolom te staan en is er gelijk een marge van 1 em. Weer em als eenheid, zodat de maten mee veranderen met de lettergrootte.
<!--[if IE 7]>
<style type="text/css">
html {overflow: hidden;}
</style>
<![endif]-->
Deze code geldt alleen voor Internet Explorer 7. Uitleg zie bij Speciaal voor Internet Explorer 6.
html
Als je 'n externe stylesheet gebruikt, loop je hierbij tegen 'n apart probleem aan. Zie bij Als je 'n externe stylesheet gebruikt...
overflow: hidden;
Dit voorkomt 'n overbodige tweede verticale scrollbar rechts.
Gebruik vooral geen FrontPage, Publisher of Word (alle drie van Microsoft). Deze programma's maken niet-standaard code die alleen goed te bekijken is in Internet Explorer. In alle andere browsers zie je grotendeels bagger, áls je al iets ziet.
Publisher en Word zijn niet bedoeld om websites mee te maken. FrontPage is zwaar verouderd en wordt niet meer onderhouden door Microsoft. Als je beslist 'n duur product (299 dollar) van Microsoft wilt gebruiken, neem dan Microsoft Expression Web 2. Andere uitvoeringen zijn nog veel duurder.
Je kunt natuurlijk ook het gratis programma Kompozer, de opvolger van nvu, gebruiken. Dit programma is te downloaden vanaf www.kompozer.net/download. Meer links over Kompozer vind je op de pagina met links onder Gereedschap → wysiwyg-editor.
Maar het allerbeste is om gewoon zelf html, css, enz. te leren, omdat zelfs het allerbeste programma het nog steeds zwaar verliest van 'n op de juiste manier met de hand gemaakte pagina.
Het allereerste dat je moet invoeren is het doctype, vóór welke andere code dan ook. Een lay-out met een missend of onvolledig doctype ziet er totaal anders uit dan een lay-out met een geldig doctype. Wát er anders is, verschilt ook nog 'ns tussen de diverse browsers. Als je klaar bent en dan nog 'ns 'n doctype gaat invoeren, weet je vrijwel zeker dat je van voren af aan kunt beginnen met de lay-out.
Geldige doctypes vind je op www.w3.org/QA/2002/04/valid-dtd-list.html.
Gebruik het volledige doctype, inclusief de url, anders werkt het niet goed.
Gebruik een 'strict' doctype of het doctype voor html 5. Deze zijn bedoeld voor nieuwe sites. Het transitional doctype is bedoeld voor al bestaande sites, niet voor nieuwe. Het transitional doctype staat talloze tags toe, die in html 5 zijn verboden. Deze tags worden al zo'n tien jaar afgeraden. Het transitional doctype is echt alleen bedoeld om de puinhoop van vroeger, toen niet volgens standaarden werd gewerkt, enigszins te herstellen.
Het strict doctype staat verouderde tags niet toe. Daardoor kan met 'n strict doctype, of het nu html of xhtml is, probleemloos worden overgestapt naar html 5. Met een transitional doctype en het gebruik van afgekeurde tags kun je niet overstappen naar html 5. Je moet dan eerst alle verouderde tags verwijderen, wat echt ontzettend veel werk kan zijn.
Als het om een lay-out of iets dergelijks gaat: zorg eerst dat header, kolommen, footer, menu, en dergelijke staan en bewegen zoals je wilt, en ga dan pas details binnen die blokken invullen. In eerste instantie gebruik je dus bijvoorbeeld 'n leeg blok voor waar uiteindelijk het menu komt te staan.
Als je begint met allerlei details, is er 'n heel grote kans dat die de werking van de blokken gaan verstoren. Bouw eerst het huis, en ga dan pas de kamers inrichten. Als de blokken eenmaal werken zoals je wilt, zul je het gelijk merken als 'n toegevoegd detail als tekst of 'n afbeelding iets gaat storen. Daarvoor moet je natuurlijk wel regelmatig controleren in verschillende browsers of alles nog wel goed werkt.
Je kunt de blokken tijdens het aanpassen opvullen met bijvoorbeeld <br />1<br />2<br />3 enz., tot ze de juiste hoogte hebben. Het is handig om aan het einde even iets toe te voegen als 'laatste', zodat je zeker weet dat er niet drie regels onderaan naar 't virtuele walhalla zijn verhuisd.
Om de breedte te vullen kun je het best 'n kort woord als 'huis' duizend keer of zo herhalen. Ook hier is het handig om aan 't einde (en hier ook aan 't begin) 'n herkenningsteken te maken, zodat je zeker weet dat je de hele tekst ziet.
Valideren, valideren, valideren en dan voor 't slapen gaan nog 'ns valideren.
Valiwie???
Valideren is het controleren van je (x)html en css op 'n hele serie fouten. Computers zijn daar vaak veel beter in dan mensen. Als je 300 keer <h2> hebt gebruikt en 299 keer </h2> vindt 'n computer die ene missende </h2> zonder enig probleem. Jij ook wel, maar daarna ben je misschien wel aan vakantie toe.
Je kunt je css en (x)html zowel valideren als 't online staat, als wanneer 't nog in je computer staat. Web Developer ('n Firefox-extensie) heeft zelfs 'n mogelijkheid om de html voortdurend, bij elke wijziging, opnieuw te valideren. (Die mogelijkheid is er ook bij css, maar daar wordt altijd aangegeven dat 't valid is, wat je er ook aan onzin in zet. Maar als je in de balk op css klikt ga je naar de echte validator, en die controleert wel goed.)
(x)html kun je valideren op: validator.w3.org
css kun je valideren op: jigsaw.w3.org/css-validator
Valideren kan helpen om gekmakende fouten te vinden. Valid code garandeert ook dat de weergave in verschillende browsers (vrijwel) hetzelfde is. En valid code is over twintig jaar ook nog te bekijken.
Toegankelijkheid (accessibility in het Engels) is belangrijk voor bijvoorbeeld blinden die een spraakbrowser gebruiken, of voor motorisch gehandicapte mensen die moeite hebben met het bedienen van een muis. Een spider van een zoekmachine (dat is het programmaatje wat de site indexeert voor de zoekmachine) is te vergelijken met een blinde. Als je je site goed toegankelijk maakt voor gehandicapten, is dat dus gelijk goed voor een hogere plaats in een zoekmachine. Dus als je 't niet uit sociale motieven wilt doen, kun je 't uit egoïstische motieven doen.
(Op die plaats in de zoekmachine heb je maar beperkt invloed. De toegankelijkheid van je site is maar één van de factoren, maar zeker niet onbelangrijk.)
Als je bij het maken van je site al rekening houdt met toegankelijkheid, is dat nauwelijks extra werk. 't Is ongeveer te vergelijken met inbraakbescherming: doe dat bij 'n nieuw huis en 't is nauwelijks extra werk, doe 't bij 'n bestaand huis en 't is al snel 'n enorme klus.
Enkele tips die helpen bij toegankelijkheid:
Accesskeys (sneltoetsen) kun je beter niet gebruiken, deze gaven te veel problemen omdat ze vaak dubbelop zijn met sneltoetsen voor de browser of andere al gebruikte sneltoetsen. Bovendien is voor de gebruiker meestal niet duidelijk welke toetsen het zijn.
In de komende html 5 waren ze eerst niet toegestaan, maar inmiddels lijkt het erop dat ze toch worden toegestaan, maar op 'n andere manier dan in html 4.01. Ik ga ze zelf pas weer gebruiken als duidelijk is hoe ze gaan werken, en als ze beter zijn uitgedacht dan in html 4.01 het geval was, want bij een goede toepassing is het op zich een heel goed idee.
Vaak kunnen bepaalde delen van de code, zoals de header en links, met 'n simpele ingreep als position: op een lagere plaats worden neergezet in de code. 'n Blinde wordt er niet vrolijk van als elke pagina begint met het voorlezen van dezelfde zestien links. En 'n zoekmachine hecht meer waarde aan hoger staande tekst dan aan lager staande, dus je kunt beter inhoud dan header of links bovenaan hebben staan.
Ik doe dat in de voorbeelden vaak niet, omdat het van geval tot geval bekeken moet worden. En voor veel mensen zullen de voorbeelden zo al ingewikkeld genoeg zijn.
Een andere mogelijkheid is een zogenaamde skip-link: een link die je buiten het scherm parkeert met behulp van css, zodat hij normaal genomen niet te zien is. Zo'n link is wel zichtbaar te maken in speciale programma's zoals spraakbrowsers. Die link staat boven het menu en linkt naar de inhoud van de pagina, zodat mensen met één klik het hele menu kunnen passeren.
Van oorsprong was html een taal om wetenschappelijke documenten weer te geven, pas later is hij gebruikt voor lay-out. Maar daar is hij dus eigenlijk nooit voor bedoeld geweest. Het gebruiken van html voor lay-out leidt tot enorme problemen voor gehandicapten en tot een lage plaats in zoekmachines.
De html hoort alleen inhoud te bevatten, lay-out doe je met behulp van css. Die css moet in een extern stylesheet staan of, als hij alleen voor één bepaalde pagina van toepassing is, in de head van die pagina. Zoekmachines zijn ook niet dol op een oerwoud van inline-stijlen (dat zijn stijlen in de tag zelf: <div style="...">.)
Breng een logische structuur aan in je document. Gebruik een <h1> voor de belangrijkste kop, een <h2> voor een subkop, enz. Spraakbrowsers en dergelijke kunnen van kopregel naar kopregel springen. En een zoekmachine gaat ervan uit dat <h1> belangrijke tekst bevat.
Dit geldt voor al dit soort structuurbepalende tags.
Als een <h1> te grote letters geeft, maak daar dan met behulp van je css 'n kleinere letter van, maar blijf die <h1> gewoon gebruiken. Op dezelfde manier kun je al dit soort dingen oplossen.
Frames zijn een volstrekt verouderde techniek, die heel veel nadelen met zich meebrengt. Deze zijn hier netjes op een rijtje gezet: Webrichtlijnen. iframes hebben voor een deel dezelfde nadelen.
Als je 'n stuk code vaak wilt gebruiken, zoals 'n menu dat op elke pagina hetzelfde is, include dat dan met PHP of SSI. Dan ziet iedereen (ook 'n zoekmachines dus!) alles als één pagina in plaats van als los zand aan elkaar hangende teksten.
De spider van 'n zoekmachine, spraakbrowsers, en dergelijke kunnen geen plaatjes 'lezen'. Het is soms verbazingwekkend om te zien hoe veel, of eigenlijk: hoe weinig tekst er overblijft op een pagina als de plaatjes worden weggehaald. Het zelfde geldt voor die fantastisch mooie flash-pagina's, als daarbij geen voorzieningen voor dit soort programma's zijn aangebracht.
Op Linux kun je met Lynx kijken hoe je pagina eruitziet zonder plaatjes en dergelijke, als echt alleen de tekst overblijft.
In Windows kun je in Firefox de extensie Yellowpipe Lynx Viewer Tool installeren, waarmee je Lynx kunt imiteren: Yellowpipe Lynx Viewer Tool
In Windows kun je ook het gratis programma WebbIE installeren. WebbIE laat de pagina zien, zoals een spraakbrowser en dergelijke hem zien. WebbIE is te downloaden vanaf www.webbie.org.uk. Nog een soortgelijk gratis programma is WebFormator.
De Firefox-extensie Web Developer heeft de mogelijkheid om 'n pagina te bekijken zonder css en/of afbeeldingen.
Tenslotte kun je je pagina nog online laten controleren op 'n behoorlijk aantal sites. Ik noem er hier enkele. Helaas zijn ze bijna allemaal Engelstalig.
colorfilter.wickline.org Laat zien hoe een kleurenblinde de site ziet.
contentquality.com Test op toegankelijkheid. Heel overzichtelijk.
wave.webaim.org Deze laat grafisch zien hoe de toegankelijkheid is. Heel erg duidelijk, maar bij grotere pagina's wordt 't al snel erg chaotisch.
Omdat ze de uitleg van de icoontjes heel goed hebben weten te verstoppen, geef ik de link daarvan ook maar gelijk: wave.webaim.org/icons
www.webrichtlijnen.nl/toetsen De enige Nederlandstalige site. Test op toegankelijkheid.
Laatst gecontroleerd op 20 juni 2011.
(Internet Explorer 6 is voor het laatst gecontroleerd op 22 maart 2010. Op deze browser test ik niet meer. Maar omdat de code nauwelijks is veranderd, neem ik aan dat dit voorbeeld ook nog werkt in Internet Explorer 6.)
Dit voorbeeld is getest in Firefox, Opera, Safari, Google Chrome, Internet Explorer 6, 7, 8 en 9 in de resoluties 800x600, 1024x768 en 1280x1024. Steeds met de laatste versie van die browsers, omdat ik geen zin heb om rekening te houden met mensen die met zwaar verouderde browsers surfen. Dat is trouwens vragen om ellende, want updates van browsers hebben heel vaak met beveiligingsproblemen te maken. In de resoluties 1024x768 en 1280x1024 is ook in- en uitzoomen en een kleinere en grotere letter getest. Eventuele problemen staan bij Bekende problemen.
Naast deze 'gewone' browsers is alles ook getest in Lynx, WebbIE, Jaws en Fangs Screen Reader Emulator. Lynx is een browser die alleen tekst laat zien en geen css gebruikt. WebbIE is een browser die gericht is op mensen met een handicap. Jaws is een screenreader, zoals die door blinden wordt gebruikt. Fangs Screen Reader Emulator is een extensie bij Firefox die de pagina laat zien zoals een screenreader hem ziet.
Als het voorbeeld in deze vier programma's toegankelijk is, zou het in principe toegankelijk moeten zijn in alle aangepaste browsers en dergelijke. En dus ook voor zoekmachines, want een zoekmachine is redelijk vergelijkbaar met een blinde. Eventuele opmerkingen over de toegankelijkheid van dit voorbeeld staan bij Opmerkingen.
Nieuwe browsers test ik pas als ze uit het bèta-stadium zijn, omdat er anders 'n redelijke kans is dat ik 'n bug zit te omzeilen die voor de uiteindelijke versie nog gerepareerd wordt. Dit voorbeeld is alleen getest in de hierboven met name genoemde browsers. Vragen over niet-geteste browsers kan ik niet beantwoorden, en het melden van fouten in niet-geteste browsers heeft ook geen enkel nut. (Melden van fouten, problemen, enz. in wel geteste browsers: graag!)
Oktober 2007:
Nieuw opgenomen.
8 augustus 2008:
Totaal herschreven. De vorige versie hield veel meer rekening met Internet Explorer 6. Deze versie werkt nog wel in die browser, maar maakt veel meer gebruik van dingen die andere browsers wel kunnen en Internet Explorer 6 niet. De veranderingen in de code aangeven is onbegonnen werk, hier alleen maar de belangrijkste en de voordelen daarvan.
In plaats van allerlei ingewikkelde constructies wordt position: fixed; gebruikt om elementen vast te zetten. Voor Internet Explorer 6 wordt 'n omweg gebruikt.
Als er in de vorige versie geen scrollbar was vanwege weinig inhoud, was 'n waanzinnig ingewikkelde constructie nodig bij het gebruik van achtergrond-afbeeldingen. Dat is nu niet meer nodig. Bij Internet Explorer 6 kan het nog wel enigszins lastig zijn.
Bij gebruik van PgDn, PgUp, de spatiebalk en klikken in de scrollbalk werd in de vorige versie meer dan 1 venster verplaatst, behalve in Internet Explorer 6 en 7. Nu werkt dit goed in alle browsers, behalve in Internet Explorer 6: daar wordt iets meer dan 1 venster gescrold bij gebruik van PgDn, PgUp, spatiebalk en klikken in de scrollbalk. Scrollwieltje en pijltjestoetsen werken wel gewoon goed.
Bij 'n grotere lettergrootte wordt de header hoger en de linkerkolom breder (en de rechterkolom dus smaller). Er verdwijnt dus geen inhoud meer (behalve bij onwijs sterke vergrotingen).
Zoomen werkt nu ook goed in Firefox 3. In de vorige versie ontstonden kieren tussen de diverse onderdelen. Bij inzoomen (vergroten) in Internet Explorer 7 verdwijnt door een bug in die browser aan de rechterkant wel inhoud. In versie 8 is dat verholpen. Als je alleen de letters vergroot in Internet Explorer 7 gaat 't wel goed.
Bij Internet Explorer 6 verdween inhoud uit de rechterkolom onder de linkerkolom als je de letters vergrootte.
30 maart 2009:
Tekst aangepast aan de nieuw verschenen Internet Explorer 8. De code is ongewijzigd.
20 juni 2011:
Op diverse plaatsen color: black; toegevoegd vanwege de toegankelijkeheid.
Kort samengevat komt het erop neer dat in deze versie alle problemen zijn geconcentreerd bij de veroorzaker: Internet Explorer 6. Als die problemen je boven het hoofd groeien, overweeg dan om in Internet Explorer 6 de header en linkerkolom gewoon mee te laten bewegen met de rechterkolom. Dan blijft alles prima leesbaar en zo, alleen scrolt in Internet Explorer 6 de hele pagina mee.
Omdat de inhoud van de pagina (div#content) gefixeerd is, werken de toetsen voor navigeren tussen links binnen de pagina niet. Als je binnen 'n tekst 'n link naar 'n andere plek in die tekst aanbrengt ('n anker), kun je normaal genomen terug naar waar je vandaan komt met alt+←. (Er zijn meer van dit soort toetsen en ze kunnen per browser verschillen).
Bij position: fixed; werken deze toetsen niet, en ook niet bij 'n absolute positie. 'n Statische (standaard) of relatieve positie heeft weer andere nadelen.
Deze constructie is dus niet zo geschikt voor teksten waar je vaak heen en weer moet gaan binnen dezelfde pagina. De links vanuit header en linkerkolom werken wel gewoon.
In Safari en Google Chrome werken deze navigatietoetsen inmiddels wel op de normale manier, ook binnen een gefixeerde pagina.
De scrollbar bij Internet Explorer 6 hoort bij div#content, die even hoog is als het hele venster van de browser. Daarom staat die scrollbar ook naast de header. Als er te weinig inhoud is voor 'n scrollbar, ontstaat daardoor 'n kier rechts van de header.
Het simpelst is dit op te lossen door bij weinig inhoud een grote padding aan de onderkant van div#rechts te geven. Dan is er altijd een scrollbar.
Andere oplossingen met bijvoorbeeld 'n tweede div in de header, die je dan weer terug schuift naar rechts zijn vreselijk ingewikkeld en vereisen forse aanpassingen in de html, die voor andere browsers niet nodig zijn. Als de header 'n achtergrondplaatje heeft wordt het nog ingewikkelder.
Omdat de pagina wordt gemeten vanaf de bovenkant van het venster, dus alsof er geen header is, wordt een anker ('n element waar naartoe wordt gelinkt) bovenaan het venster geplaatst. Onder de header dus.
Dit kun je corrigeren door aan het anker toe te voegen: padding-top: 8.5em; margin-top: -8.5em;. De 8.5 em moet je aanpassen aan de hoogte van jouw header.
Dit plaatst de tekst bij het anker eerst 8.5 em omlaag, zodat deze op de goede plaats komt te staan. En omdat dat 'n enorme kier oplevert, zet je de hele handel weer terug omhoog met de negatieve marge.
Als het anker geen blok-element is kun je, gelijk boven het inline-element waar het anker moet komen, een lege div zetten met bovenstaande css.
Ik zou deze dingen wel verbergen voor alle andere browsers omdat het (onzichtbaar) de hele lay-out nogal verstoort. Je zou 'n class="ie6" kunnen geven, en dan in 'n aparte stylesheet die css voor Internet Explorer 6 kunnen toevoegen.
Door een bug in Internet Explorer 7 verdwijnt rechts van het venster van de browser inhoud, als je inzoomt (vergroot). Dat komt door het gebruik van position: fixed;. In versie 8 is dit verholpen. Als je alleen de letters vergroot, gaat het wel goed.